Şimdi öncelikle bahsettiğim gibi bu sene 10 Kasım'da Pucca'nın imza gününe gittim. O günün sabahı da olaylıydı yani. Zaten geçen haftalarda ailemle takışmaktan başka ne yaşadım ki???
Aslında ben okulun orkestrasındaydım. Piyano çalıyorum da :). Amaaaa ne oldu okulda sadece bir tane org olduğu için ve çalan iki kişi olduğu için hoca öbür kızı seçti -,-. Sözde okula piyano gelecekti ama olmadı işte. Bendeki bütün törene gitme isteği söndü. (Ama sabah 09.05'te saygı duruşunu kaçırmadım. Sadece okula gitmedim) İşte sabah erkenden kalktım her şey hazır. Instagram'a bir sürü salak fotoğraf attım. Sürekli sayfayı yeniliyorum ama ''Pucca'bir şey paylaşmış mı?'' diye. Oradan çıkıyorum Twitter'a bakıyorum falan filan...
İşte evden çıktık. Bizim eve o kadar uzak değil Tüyap. Gittik anaaaammm o neee??? Nasıl kalabalık anlatamam. Girdik sıraya bekliyoruz. Arkamdakilerle sağımdakilerle solumdakilerle hep tanıştım. Konuşuyoruz falan. Ama güvenlikler, görevliler rahat durmuyor. Masanın oradan güvenlik çıkıyor. Ellerini havaya kaldırıyor alkışlamaya başlıyor biz de '' Aha geldi valla geldi'' diyoruz bir başlıyoruz alkışlamaya bağırmaya sonra görevli adam kahkahalarla gülüyor -pislik-. Bunu 2 kere yaptı bize resmen kekledi -,-
Veee sonunda Pucca'mız geldi. Ama biz nasıl bağırıyoruz. Anlatamam. Yalnız yazmayı unuttum Pucca gelmeyecek deyip gidenler oldu. Hıh salaklar. O heyecanı yaşayamadılar yazıııkk!!! İşte alkışladık, bağırdık.... Ama bana nasıl heyecan bastı anlatamam. Yaşamak gerek o heyecanı...
5 buçuk saat sonunda ben o sıranın önüne geldim amaaa nasıl heyecanlıyım. Kalp krizi geçirip öleceğim orada. Kardeşimle gittim bu arada ben, oda acıktı. Vır vır beynimi yiyip duruyor. Gittik biz Pucca'nın yanına ( bu arada ben onun kadar tatlı ''Selam, naber'' diyen birini duymadım.) İşte ama nasıl heyecanlıyım konuşamıyorum. Hesapta ona sarılacaktım, kitabımı imzaladığı kalemi alıp anı olarak saklayacaktım... Ama olmadı neden çünkü ko-nu-şa-ma-dım!!! Ama olsun onu gördüm, kitabımı imzaladıktan sonra bana teşekkür ederken ki o gözlerindeki minneti gördüm ya...
Tabii kitap bitti hemencecik.. Doyamadım. Yine okuyacağım. Hep okuyacağım.
Ne bileyim gerçekten bir şeyler oldu. Daha güçlü kalmaya çalışıyorum. Pucca'nın hayatına bakıyorum. O başarmış ben de yapabilirim diyorum. Yani hayatım değişti desem yeridir...
Yok yani olmuyor. İnemiyorum. O merdivenler gözümde büyüyooorr büyüyooorr. Anlatamam. Aslında şöyle ben küçükken merdivenlerden yuvarlandım. O da şöyle oldu. Ben arkadaşlarımla ayağımda terliklerle şapidik şapidik merdivenlerden zıplaya zıplaya iniyordum. Sonra ne olduu ne bittii demeden yuvarlandım merdivenlerin sonuna kadar. Gerisi boşluk.. Hatırladığım dayım beni kucağına almış. Almış diyorum çünkü ben onu yabancı bir adam zannediyordum. 
